Perbezaan Antara Sistem Post-Tegangan Tidak Terikat dan Terikat

Ini adalah perbezaan kritikal untukselepas ketegangan(PT) reka bentuk dan pembinaan—PT terikat bergantung pada grout untuk mengikat tendon secara kekal kepada konkrit, manakala PT tidak terikat menggunakan tendon gris dalam sarung plastik untuk memastikan tendon diasingkan daripada konkrit. Di bawah ialah pecahan menyeluruh tentang perbezaan mereka, disusun mengikut definisi teras, komponen, pemasangan, prestasi, aplikasi dan kebaikan/keburukan.

Definisi Teras

Sistem Selepas Ketegangan Berikat: Tali/kabel berkekuatan tinggi diletakkan di dalam saluran keluli atau plastik di dalam konkrit. Selepas menegangkan dan berlabuh, salur itu diberi tekanan sepenuhnya dengan grout bersimen. Grout mengikat tendon pada konkrit, menjadikan tendon dan konkrit bertindak sebagai elemen struktur komposit tunggal.

Sistem Selepas Ketegangan Tidak Terikat: Tendon telah digris terlebih dahulu (perlindungan kakisan) dan disarungkan dalam sarung plastik tersemperit (HDPE/PP) di kilang. Tiada grouting dilakukan selepas ketegangan. Tendon boleh bergerak relatif kepada konkrit (terhad oleh penambat dan kelengkapan hujung), bertindak sebagai elemen tegangan langsung yang menggunakan pramampatan melalui penambat sahaja.

Perbezaan Prestasi & Tingkah Laku Struktur

Mekanisme Pemindahan Paksa:

PT Berikat: Daya tendon berpindah ke konkrit melalui ikatan grout-konkrit dan grout-tendon sepanjang keseluruhan panjang tendon, ditambah pemindahan daya penambat. Pengagihan pramampatan adalah secara beransur-ansur sepanjang rentang.

PT yang tidak terikat: Daya tendon berpindah hanya pada penambat (tiada ikatan di sepanjang tendon). Pramampatan digunakan sebagai daya tertumpu pada zon penambat, dengan kecerunan pramampatan linear sepanjang rentang. Kawalan Retak & Kemuluran: PT Berikat: 

Kawalan retak yang lebih baik pada beban perkhidmatan; tendon dikunci pada konkrit, jadi retakan merambat lebih perlahan. Kemuluran yang lebih tinggi di bawah beban muktamad (hasil tendon dan ikatan menentang kegagalan). PT Tidak Terikat: Tendon boleh tergelincir berbanding konkrit; keretakan mungkin terbuka dengan lebih mudah di bawah beban berlebihan. Kemuluran yang lebih rendah (kegagalan lebih rapuh jika sauh tergelincir atau tendon pecah). Kesan Rayapan & Pengecutan: PT Terikat: Tendon dikekang oleh konkrit, jadi rayapan dan pengecutan menyebabkan kehilangan daya prategasan (tendon memendek dengan konkrit). secara bebas, dan ketegangan tendon mengurangkan lebih banyak) melainkan jika dikompensasikan oleh ketegangan yang berlebihan. Rintangan Keletihan: PT Terikat: Rintangan lesu yang lebih tinggi—ikatan mengedarkan beban kitaran sepanjang tendon, mengurangkan kepekatan tegasan pada sauh. PT Tidak Terikat: Rintangan kelesuan yang lebih rendah—semua beban kitaran tertumpu pada antara muka sauh.

Aplikasi Biasa

PT Berikat: Jambatan panjang, bangunan perindustrian berat, garaj tempat letak kereta dengan beban keletihan yang tinggi, galang konkrit pratuang, dan struktur dalam persekitaran yang agresif (kawasan pantai—grout menyediakan perlindungan kakisan tambahan).

PT yang tidak terikat: Papak kediaman, papak lantai komersial, struktur berdinding nipis, panel pratuang dan projek yang pembinaan pantas menjadi keutamaan (tiada grouting=jadual lebih pendek).